Bekleme Devri

“Hazret-i İsâ’nın doğumundan şu kadar asır sonra cihanın manzarasını bir tek cümle içinde izah edebiliriz. Her tarafta vahdaniyet sönmüştür, gelip geçmiş medeniyetlerin sahte eserleri bir talaş yığını halinde… Mısır’da ehram, Atina’da bildiğiniz abideler… Ortalık zulmet halinde. Bir zulmet devri… Mazinin girdaba benzeyen, uçuruma benzeyen derinliklerinden tevhide ait mukaddes sancağın sahibine doğru yürümesini/ilerleyişini ihtar eden eski hatıraların içinde artık tam bir zulmet… Uzak bir şarkı gibi, eski peygamberlerin tevhid ahenkleri ve ortalıkta bugün Garb dediğimiz sahada ağaçların kabuğunu domuz şeklinde yiyen yarı hayvan insanlar, her tarafta put, her tarafta kaba teşhis… Ve müthiş bir dıyk… Dıyk Arapça… Bir baskı, ruh baskısı, ıstırab… Hicaz isimli sahada tıpkı Avrupalıların mucize dediği eski Yunan medeniyetinin nasıl doğduğu meçhule daha büyük mikyasta eş bir muicize yaşıyor, durup durduğu yerde. Dünyanın en büyük lisanı, orada, insanını bulamadan, cemiyetine malik olamadan, böyle bir mevcelenme, dalgalanma halinde göklerde uçmakta… Bir lisan yaşamakta ki, dünyada bunun üstünde lisan olmaz ve bunu bedeviler konuşmakta. Vakıa, işte yedi askı şairleri gibi o kavmin edebiyatı büyük, her şeyi büyük ama onun sitesi yok, o lisanın; medeniyeti henüz yok, hiçbir şeyi yok. Ve notası yok!.. Böyle bir lisan… Edebiyatı o lisanın tam kendisi demek değil. Bütün fikri, ruhi muhtevası demek değil. Belli ki bütün ufuklar, her kum zerresi, bütün insanlık bekliyor! Böyle bir bekleme devri… Bu bekleme devri Allah’ın Resulü’nün teşriflerindeki dünyanın hali ve nabzıdır.”